۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ - مطالعه‌ای که در نشریه «لنست: دیابت و غدد درون‌ریز» منتشر شده، نشان می‌دهد که افزودن « GIPیا پلی‌پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز» (مشابه آنچه در تیرزپاتید وجود دارد)به داروی سماگلوتاید، طی یک دوره ۶ هفته‌ای، بهبود قابل‌توجهی در کنترل قند خون (گلیسمیک) افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ایجاد نکرده است. در شاخص‌هایی نظیر میانگین قند خون (بر اساس پایش مداوم گلوکز)، سطح HbA1c، وزن بدن، فشار خون و ضربان قلب، هیچ بهبود معناداری مشاهده نشد؛ یافته‌ای که حاکی از آن است که ترکیب فعالیت GIPبا سماگلوتاید، در کوتاه‌مدت مزیت محدودی دارد.
این پژوهش که توسط «مرکز تحقیقات بالینی متابولیک» در هلروپ انجام شده، شامل ۶۱ فرد بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۲ بود که معیارهای ورود خاصی را داشتند؛ از جمله: ثبات در روند درمان دیابت، سطح HbA1cبین ۶.۵ تا ۱۰.۵ درصد، و شاخص توده بدنی (BMI) بین ۲۵ تا ۵۰ کیلوگرم بر متر مربع. شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی در یکی از چهار گروه درمانی قرار گرفتند: دارونما به‌همراه دارونما، دارونما به‌همراه GIP، سماگلوتاید به‌همراه دارونما، یا سماگلوتاید به‌همراه GIP.
این کارآزمایی شامل یک دوره مقدماتی۸ هفته‌ای بود که طی آن شرکت‌کنندگان سماگلوتاید یا دارونما دریافت می‌کردند. پس از آن، یک دوره ۶ هفته‌ای تزریق مداوم GIPیا دارونما آغاز شد، در حالی که تزریق‌های هفتگیِ تعیین‌شده برای هر فرد نیز همچنان ادامه داشت. هدف اصلی این بود که مشخص شود آیا GIPمی‌تواند میانگین سطح قند خون را در یک دوره پایش ۱۴ روزه، در پایانِ مطالعه ۱۴ هفته‌ای، بهبود بخشد یا خیر.
در مقایسه با دارونما، استفاده از GIPبه‌تنهایی نتوانست کاهشِ از پیش تعیین‌شده در میانگین سطح قند خون را ایجاد کند؛ همچنین ترکیب GIP با سماگلوتاید نیز نسبت به مصرف سماگلوتاید به‌تنهایی، هیچ مزیت اضافه‌ای در کنترل قند خون به همراه نداشت. در هیچ‌یک از این مقایسه‌ها، هدف درمانیِ کاهش ۱.۵۰ میلی‌مول بر لیتر(27 میلی گرم در دسی لیتر) در سطح قند خون محقق نشد.
شرکت‌کنندگان در این مطالعه دارای میانه سنی ۶۴ سال، میانگین شاخص توده بدنی (BMI) ۳۱.۶ کیلوگرم بر متر مربع، و میانه مدت‌زمان ابتلا به دیابتِ کمی بیش از شش سال بودند. اگرچه غلظت ناشتای GIP کامل(سالم) و کل در شرکت‌کنندگانی که تزریق GIPدریافت می‌کردند، به طور قابل توجهی افزایش یافت، اما این سطح بالاتر، به بهبود تنظیم گلوکز منجر نشد.
یافته‌های ایمنی نشان داد که واکنش‌های محل تزریق، شایع‌ترین عارضه جانبی گزارش شده بود که بیش از یک سوم شرکت‌کنندگان را تحت تأثیر قرار داد. عوارض جانبی گوارشی، از جمله حالت تهوع و علائم مرتبط، در بین شرکت‌کنندگانی که سماگلوتید دریافت می‌کردند، صرف نظر از اینکه GIPاضافه شده بود یا خیر، شایع‌تر بود. این مطالعه با نرخ ریزش 16 درصدی مواجه بود که قدرت نتیجه‌گیری در مورد GIPبه عنوان یک درمان مستقل را محدود می‌کند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/tirzepatide-like-gip-addition-to-semaglutide-shows-no-added-benefit-suggests-study-181063